Active Directory (AD) i LDAP to technologie używane do zarządzania użytkownikami, dostępem i bezpieczeństwem danych w organizacjach. AD to usługa katalogowa Microsoftu, która centralizuje zarządzanie zasobami w domenie Windows. LDAP to protokół, który umożliwia dostęp i modyfikację danych w katalogu, często używany jako podstawa dla innych usług katalogowych, w tym AD. Wybór między AD a LDAP zależy od potrzeb firmy, istniejącej infrastruktury i wymagań dotyczących bezpieczeństwa.

Co to jest LDAP?

LDAP to wszechstronny protokół, który oferuje wiele korzyści, zwłaszcza w środowiskach Linux/Unix i firmach o zróżnicowanej infrastrukturze. Jego lekkość i elastyczność czynią go idealnym rozwiązaniem do zarządzania tożsamością i autoryzacją. Należy jednak pamiętać o pewnych ograniczeniach, takich jak brak wbudowanych narzędzi do zarządzania politykami systemowymi i potencjalne trudności w integracji z systemami Windows. Mimo to, przy odpowiedniej konfiguracji i integracji, LDAP może znacząco uprościć zarządzanie użytkownikami i zasobami w organizacji.

Co to jest Active Directory?

Active Directory (AD) to usługa katalogowa Microsoftu, która wykracza poza standardowy LDAP, oferując zarządzanie komputerami, polityki bezpieczeństwa i integrację z usługami Microsoft. Zapewnia centralne zarządzanie użytkownikami i wbudowane narzędzia administracyjne, co ułatwia integrację z Windows i Microsoft 365. Niemniej jednak, AD wymaga serwera Windows Server, jest mniej elastyczne poza ekosystemem Microsoft i charakteryzuje się większymi wymaganiami sprzętowymi oraz bardziej złożoną konfiguracją.

LDAP vs Active Directory – główne różnice

Choć LDAP (Lightweight Directory Access Protocol) i Active Directory (AD) to obie technologie katalogowe, zasadniczo różnią się zakresem zastosowań oraz funkcjonalnością. LDAP pozostaje protokołem dostępu do katalogów. Active Directory, z kolei, to autorska usługa katalogowa firmy Microsoft, która wprawdzie implementuje LDAP, lecz rozszerza go o własne, unikalne atrybuty. Przestrzeganie otwartych standardów zapewnia LDAP szeroką interoperacyjność z różnorodnymi platformami systemowymi, obejmując Linux/Unix, Windows, a także macOS. W przeciwieństwie do tego, Active Directory pozostaje silnie zintegrowana z systemem Windows Server.

Kluczowa rozbieżność uwidacznia się w obszarze zarządzania stacjami roboczymi oraz wdrażania polityk bezpieczeństwa. LDAP, działając jako samodzielny byt, nie oferuje natywnie scentralizowanych mechanizmów administracji komputerami, ani predefiniowanych reguł bezpieczeństwa. To w Active Directory, za pośrednictwem Group Policy i dedykowanych narzędzi AD Tools, możliwe staje się scentralizowane zarządzanie użytkownikami, urządzeniami oraz zasobami sieciowymi. Co więcej, AD integruje zaawansowane funkcje bezpieczeństwa, w tym mechanizmy uwierzytelniania Kerberos oraz precyzyjną kontrolę dostępu. Podczas gdy integracja usług jawi się jako elastyczna w środowiskach LDAP, zazwyczaj wymaga ona indywidualnej konfiguracji. Active Directory zapewnia natomiast natywną, bezproblemową integrację z całym ekosystemem Microsoft.

Ostatnim istotnym aspektem pozostają koszty oraz skalowalność rozwiązania. LDAP, bazując na modelu open-source, eliminuje opłaty licencyjne, lecz jego implementacja oraz konfiguracja mogą generować koszty związane z zasobami. Z kolei Active Directory pociąga za sobą koszty licencji Windows Server oraz licencji dostępu CAL (Client Access Licenses), czyniąc ją rozwiązaniem droższym. Skalowalność, choć wysoka w obu przypadkach, wymaga indywidualnej konfiguracji w LDAP, podczas gdy Active Directory oferuje wbudowane mechanizmy replikacji, ułatwiające rozbudowę w rozległych środowiskach.

Scenariusz „tylko LDAP”

LDAP solo znajduje zastosowanie, gdy środowisko IT opiera się głównie na systemach Linux i open-source, a istnieje potrzeba centralnego katalogu użytkowników dla aplikacji webowych, takich jak Nextcloud, GLPI, GitLab, Grafana czy Jenkins. Jest to idealne rozwiązanie, gdy priorytetem jest lekka i niezawodna usługa katalogowa, łatwa w utrzymaniu na serwerze Linux, a zarządzanie komputerami Windows i politykami Group Policy nie jest wymagane. Zaletą LDAP solo jest niezawodne logowanie do aplikacji webowych i serwerów Linux, pełna kontrola nad katalogiem i uprawnieniami oraz brak zależności od Windows Server i licencji Microsoft. Wadą jest brak natywnego wsparcia dla logowania użytkowników Windows, a konfiguracja SSO i integracji z systemami Microsoft wymaga dodatkowej pracy. W praktyce LDAP sprawdzi się w firmach open-source, projektach IT, serwerach Linux i środowiskach mieszanych, gdzie centralizacja Windows nie jest konieczna.

Scenariusz „tylko Active Directory”

Kiedy warto rozważyć samodzielne Active Directory (AD)? AD jest idealne, gdy firma w całości opiera się na systemie Windows, włączając w to komputery, serwery, Office 365 i Exchange. Jest to szczególnie korzystne, gdy kluczowe jest centralne zarządzanie użytkownikami, komputerami oraz politykami bezpieczeństwa. AD umożliwia Single Sign-On (SSO), dzięki czemu użytkownicy logują się tylko raz, aby uzyskać dostęp do wszystkich zasobów w sieci Windows. Ponadto, ułatwia integrację aplikacji obsługujących LDAP/AD lub Kerberos. Zalety to pełna integracja z Windows i Microsoft 365, wbudowana replikacja i wysoka dostępność, proste zarządzanie użytkownikami i grupami, a także możliwość wdrożenia SSO i MFA. Wadą jest mniejsza elastyczność w środowiskach Linux/open-source oraz konieczność posiadania serwera Windows i licencji. AD jest doskonałym rozwiązaniem dla tradycyjnych firm korporacyjnych, które działają głównie w ekosystemie Microsoft

Mieszane podejście

LDAP na Linuksie stanowi centralny katalog dla aplikacji webowych, takich jak Nextcloud, GLPI, GitLab czy Grafana. Z kolei AD umożliwia logowanie użytkowników Windows, zarządzanie politykami bezpieczeństwa oraz Single Sign-On (SSO) w sieci firmowej. Takie połączenie gwarantuje stabilne i niezawodne logowanie do wszystkich aplikacji, centralne zarządzanie użytkownikami w Active Directory oraz elastyczną integrację z systemami Linux i rozwiązaniami open-source.

Podsumowanie

Nie da się jednoznacznie stwierdzić, które rozwiązanie jest lepsze. W środowisku mieszanym, LDAP na platformie Linux sprawdza się lepiej do logowania w aplikacjach webowych, zapewniając niezawodność. Z kolei AD pozostaje preferowanym źródłem logowania dla użytkowników Windows oraz centralnego zarządzania politykami. Takie podejście łączy stabilność i elastyczność LDAP z wygodą i integracją AD, tworząc spójny i niezawodny system logowania w całej organizacji.